คือวันปกติอีกวันนึง

posted on 02 Nov 2008 16:41 by 2be-muslim

 

วันนี้สอบสัมภาษณ์

...ซะที่ไหนกัน??

 

 ตอนแรกนึกว่าจะสอบสัมภาษณ์จริงจัง แต่เป็นแค่ให้ตอบคำถามในห้องเท่านั้นเอง

แถมด็อกเตอร์บอกว่าใครตอบถูกก็ได้ไป ตอบผิดก็ไม่เป็นไร...แหม่ ๆ ให้เราตื่นเต้นอยู่ตั้งอาทิตย์นึง

ไม่รุจะอ่านยังไง จะท่องไปแบบแป๊ะ ร้อยกว่าหน้าภายในหนึ่งอาทิตย์ก็อาจจะตายไปก่อนท่องหมด...กร๊ากกก

...รุ่นพี่ก็บอกว่า อ่านพอเข้าใจและก็ จำศัพท์ไป...

 

อือ ก็ทำตามนั้นแหละ 

...พอเข้าห้องด็อกเตอร์ก็มาแจกแจงว่านี่เป็นการทบทวน จะถามคำถามที่ละคน

ใครตอบได้ก็ได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

แต่พูดอย่างงั้นก็ตื่นเต้นอยู่ดี เพราะเราจะฟังคำถามด็อกเตอร์ออกรึเปล่าอ่ะดิ 

ไหนจะตอนตอบอีก ถึงตอบภาษาไทยได้ แต่จะตอบเป็นภาษาที่เขาเข้าใจได้รึเปล่าอ่ะ....นะ

ตอนแรกด็อกเตอร์ก็ถามผู้ชายก่อน ...ตึก  ๆๆๆๆ

ก็ผ่านไปห้าสิบคนมั้ง...ตอบได้บ้าง ไม่ตอบบ้าง ตอบนอกหนังสือก็มี ด็อกเตอร์ก็จะยิ้ม

และก็บอกว่า ถูก แต่ไม่ใช่ในหนังสือนะ ตอนสอบข้อเขียนระวังด้วย...อะไรประมาณนี้

(วิชานี้บางทีการใช้หัวคิดในการตอบเองบางทีก็อาจจะไม่ถูกซะหมด)...ก็ผ่าน ๆ ไป พอหมดผู้ชาย

 

ก็ถึงตาผู้หญิงบ้างละ ด็อกเตอร์ก็ให้ผู้ชายออกไปข้างนอก

(เป็นการเรียนแบบว่าสอนอยู่ตึกผู้ชาย และก็ส่งภาพและเสียงมาทางตึกหญิงด้วย

ตึกผู้หญิงก็ส่งภาพและเสียงไปตึกผู้ชาย ให้ผู้ชายออกไปก่อน ผู้ชายจะได้ไม่รู้ว่าฝ่ายหญิงมีใครบ้าง

ทีนี้ด้านด็อกเตอร์ก็เหลือด็อกเตอร์คนเดียว...เหมือนสอนในห้องคนเดียวแหละ แต่คนฟังอยู่ไกล...)

 

แล้วก็เริ่มถามผู้หญิง ...ตึก ๆๆ

เราก็พยายามตอบตามที่เขาถามคนอื่น แต่บางคำถามก็ทำเอาใจเเป้ว

ด็อกเตอร์ถามยากง่ายผสมกัน...บางข้อก็ละเอียดซะ บางข้อก็ง่ายซะ 

 

มีอยู่ข้อนึงถามว่า คนแต่งหนังสือเล่มนี้...ชื่ออะไร...โห ถ้าไม่เจาะรายละเอียดมานี่เจอคำถามนี้ มึนเรยนะ

แบบว่าเราอ่านทำความเข้าใจไง เลยลืมดูรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย... เง้อ ๆ

บางข้อก็แบบว่า อ่ะ หัวข้อนี้ ยกตัวอย่างมาหนึ่งข้อ...ง่ะ ง่ายจนนึกไม่ออกเลย...แบบว่าอึ้ง

 

ของเราก็รอดตัวไป เพราะด็อกเตอร์ถามเพื่อนเราก่อน แล้วเพื่อนตอบไม่ได้คำถามเลยส่งผ่านมาที่เรา

...มีเวลาคิดนิดนึง แล้วก็ตอบไป

คำถามเราง่าย ไม่ยาก เพราะเวลาใกล้หมดด้วยล่ะ ด็อกเตอร์เลยถามง่าย ๆ ตอบสั้น ๆ เข้าไว้....

แล้วการเรียน...ทบทวนก็จบลง.....วิ้ว ๆๆ

 

ไม่รู้ว่าคาบหน้าจะเป็นยังไง

แต่พอจบคาบ ก็รู้สึกแย่หน่อย เราไม่ยอมใบ้ให้เพื่อนฟัง ...แต่มันก็บอกว่าไม่เป็นไร แค่เสียดายนิดหน่อย

อืม ๆๆ ...ก็บอกกันไป ... คิดไงเก็บไว้คนเดียวเด๋วอึดอัด ก็บอกไปว่าเราไม่สบายใจ ก็แค่นั้น...

 

และก็เดินไปหาห้องด็อกเตอร์กับเพื่อน หาอยู่ตั้งนาน เดินวนรอบตึกด็อกเตอร์คณะ ก็ไม่เจอ

เดินขึ้นชั้นบนด้วย...(ไม่เคยอ่ะ ได้ขึ้นวันนี้ล่ะ) ก็วน ๆ ไปวน มาก็มีคนมาช่วยบอกให้

เขาเข้ามาแล้วบอกว่า อืม หาห้องด็อกเตอร์ไหนอยู่ ก็บอกไปว่าคนนี้ เค้าก็ช่วยบอกให้...เฮ้อ ใจดี ๆ

...คนที่นี่ใจดีที่สุดเลย...

 

เพื่อนเราในห้องเรียนอีก

เราไม่เข้าใจบทเรียนเพื่อนบอกว่าให้ถามด็อกเตอร์ เราก็อยู่รอ เค้าก็อุตส่าห์รอเป็นเพื่อน จนเขาบอกว่า

ขอโทษนะ เรามีเรียนต่อต้องไปแล้ว...โห ....มีเรียนต่อยังอยู่รอเป็นเพื่อนอีกอ่ะ....

เราก็บอกว่า ไม่เป็นไร ไปเถอะ ๆ

...พอคนว่างแล้วก็เข้าไปถามด็อกเตอร์ แล้วก็กลับมาหอใช่มะ....

 

และพอหลังจากนั้นหน่อยนึง

เพื่อนคนนี้ก็โทรมาหา แล้วถามว่า ถามด็อกเตอร์รึยัง? โหวเย่ ๆ อะไรจะเป็นคนดีขนาดนี้

...ถ้าเราไม่เข้าใจไปเอง ...เรารู้สึกว่าเค้าเป็นห่วงเรามากเลย ....ใจดีจัง ๆ

อัลฮัมดุลิ้ลลา ๆ

 

วันนี้ก็จบด้วยประการฉะนี้...

Comment

Comment:

Tweet